Rennen voor geld en fun bij de Amsterdam UMC Run

Marc Hanou
Qr
van totaal € 1.000 (67%)

Artsen, verpleegkundigen en therapeuten hebben me letterlijk en figuurlijk op de been geholpen, na 4 weken IC, 4 weken afdeling Cardiologie en 6 weken revalidatiecentrum. Ik werd na vier weken coma geheel verlamd wakker, nu ren ik weer door stad, strand en duin!

Om hun goede werk en onderzoek naar PICS - ook voor de ex-IC-COVID-patiënten - verder te helpen is extra geld nodig. Als ik daar aan kan bijdragen door 14 kilometer te gaan (hard)lopen, dan doe ik dat graag. Vorig jaar liep ik na veel trainen en met veel moeite 5 km, nu gooi ik er net zoveel moeite en inspanning in. Zo kan ik ook wat terugdoenvoor hen, al die geweldige verpleegkundigen, medici, para-medici, voedselhulpen, artsen!

Over PICS
Jaarlijks worden in Nederland 80.000 patiënten op de Intensive Care opgenomen. Ik was er zelf ook, maar liefst 4 weken. In het jargon van de IC een "lange ligger". Veel van de ex-IC-patiënten krijgen te maken met langetermijngevolgen van het verblijf en behandeling op de IC. Een groot deel van hen houdt problemen met fysiek functioneren, zoals spierzwakte. Ook zijn angsten, depressies en concentratiestoornissen voorkomende klachten. Sinds 2012 wordt hiervoor de term Post Intensive Care Syndrome (PICS) gehanteerd. Naar schatting komen in Nederland jaarlijks 25.000 tot 28.000 mensen met PICS uit de Intensive Care. Er is nog weinig bekend over deze ziekte. Ook is nog niet bekend wat de juiste therapie is voor herstel.

Juist nu is meer onderzoek nodig, alleen al vanwege al die patiënten die met COVID-19 op de IC hebben gelegen.

Bekijk alle
15-04-2021 | 13:16 Succes weer :-)
15-04-2021 | 09:43
15-04-2021 | 08:55
14-04-2021 | 16:20 Mooie aktie Mark en mooie tekst . Leuke therapeut ook😉
14-04-2021 | 15:33 Go Marc! #held Zonder alle IC-zorg waren we nu nergens ... dank dames & heren ❤️
Bekijk alle

Van AMC naar Heliomare

13-04-2021 | 12:00 Toen ik in staat was om twee keer twee uur per dag in een rolstoel te zitten, mocht ik naar revalidatiecentrum Heliomare. Ik werd er naar toegebracht in een ambulance, liggend op een brancard. Ik moest opnieuw leren staan, lopen, traplopen en fietsen. Mijn fysiotherapeut in Heliomare is Anniet. Zij is een door de wol geverfde therapeut. Heel rustig, ze laat zich niet van de wijs brengen, ook niet door mijn grapjes. Ik zeg dat ze geen echte fysiotherapeut kan zijn want die dragen altijd sportschoenen, en zij draagt normale laarsjes. Van die opmerking trekt ze zich niets aan. Ze neemt me mee naar de grote oefenzaal waar ik de komende dagen en weken zal gaan oefenen op een viertal ‘bruggen met gelijke leggers’ die achter elkaar staan. Nu beperkt de oefening zich dat ik probeer op te staan uit mijn rolstoel aan het begin van het rijtje bruggen. Wat is dat vermoeiend, om jezelf drie of vier keer uit die rolstoel te hijsen. Gelukkig weet Anniet wanneer het genoeg is. “Je bent ook zo zwak”, een constatering die zij vaker zal maken in de komende weken. Het klinkt negatief, maar zo bedoelt zij het niet. Het is om haarzelf te herinneren van hoe ver ik moet komen. Van hoe zwak ik ben. Fysiek dan, want mentaal bepaalt de Positive Mental Attitude mijn inzet. Voordat op een dag de fysiotherapie begint komt Anniet met mij oefenen met de stahulp. Het was me al opgevallen dat in de gang van afdeling 3B allemaal apparaten staan. Zoals de stahulp. Het blijkt een best enge machine te zijn. Er wordt, terwijl ik in mijn de rolstoel zit, een band onder mijn billen en onderrug geschoven die wordt vastgemaakt aan de uitstekende u-vorm van de stahulp. Als die wordt aangezet gaat de u-vorm langzaam omhoog en tilt mijn lichaam op uit de rolstoel terwijl mijn voeten blijven staan in de uitsparingen van de stahulp. Op een bepaald moment voel ik dat mijn lichaam het overneemt van de machine. Het laatste stuk doe ik zelf. Het is een machtig gevoel. Het idee alleen al, dat ik wellicht binnenkort zelf zou kunnen staan. Wow. Dat ik kan staan. Anniet's aanpak lijkt heel losjes maar is heel gestadig. Omdat zij steeds goed inschat welke volgende stap ik aankan. Na 5 en een 1/2e week revalidatiecentrum kan ik opstaan, kan ik lopen, kan ik traplopen, kan ik fietsen. Met haar is mijn fysiotherapie een ontspannen manier van inspannen. En belonend omdat ik het resultaat zie en ervaar. Ook vind ik het leuk om met haar te praten over het leven, over wat mij overkomen is en hoe het verder moet met mij. Soms met een kopje koffie op de stoelen tegenover de receptie.
Lees meer